Чулацаман тӀегӀо

NGC 4489

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 4489
Морфологический тип галактики E[1], S0[2]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1784 шеран 21 март
Красное смещение 0,003136 ± 0,000137, 0,00318 ± 7,0E−5[3][4]
Созвездие Волосы Вероники[d]
Изображение
Видимая звёздная величина 11,9
Первооткрыватель или изобретатель Гершель, Уильям
Каталожный код NGC 4489, MCG+03-32-054, UGC 7655, PGC 41365, 2MASX J12305224+1645313, VCC 1321, EVCC 788, SDSS J123052.24+164531.8, Z 99-73, UZC J123052.3+164532, Z 1228.3+1702, LEDA 41365
Радиальная скорость 940[5][6]
Прямое восхождение 12ч 30м 52,24с[7]
Склонение +16° 45′ 31,31″[7]
Расстояние от Земли 12,88 ± 0,12[8][5], 12,88[5]
РУВИКИ.Медиа логотип Медиафайлаш РУВИКИ.Медиа чохь

NGC 4489 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь William Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[9].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  2. ↑ Voyer E. N., Boselli A., Boissier S., Heinis S., Cortese L., Ferrarese L., Cote P., J.-C. Cuillandre, Gwyn S. D. J., Peng E. W. et al. The GALEX Ultraviolet Virgo Cluster Survey (GUViCS) III. The ultraviolet source catalogs (инг.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2014. — Vol. 569. — P. 124–124. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201322511 — arXiv:1405.4344
  3. ↑ ADELMAN-McCARTHY J. K., et A. The SDSS Photometric Catalog, Release 7 — 2009. — Т. 2294. — С. 0.
  4. ↑ Abazajian K. N., Adelman-McCarthy J. K., Agüeros M. A., Allam S. S., Prieto C. A., An D., Anderson K. S. J., Anderson S. F., Annis J., Bailer-Jones C. A. L. та ін. The seventh data release of the Sloan Digital Sky Survey // (unknown type) — 2009. — Т. 182, вип. 2. — С. 543–558. — doi:10.1088/0067-0049/182/2/543 — arXiv:0812.0649
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  6. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  7. ↑ 7,0 7,1 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  8. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Dolphin A. E., Fisher J. R., Héraudeau P., Jacobs B. A., Karachentsev I. D., Makarova L., Mitronova S., Rizzi L. et al. Cosmicflows-2: the data (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2013. — Vol. 146, Iss. 4. — P. 86. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/146/4/86 — arXiv:1307.7213
  9. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 4489.