Чулацаман тӀегӀо

NGC 1288

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 1288
Прямое восхождение 3ч 17м 13,2053624102с[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1835 шеран 19 ноябрь
Красное смещение 0,014974 ± 0,000277, 0,015147 ± 3,0E−5[2]
Созвездие Печь[d]
Изображение
Первооткрыватель или изобретатель Джон Гершель[d]
Каталожный код NGC 1288, ESO 357-13, IRAS 03152-3245, MCG-05-08-025, IRAS F03151-3245, PGC 12204, 2MASX J03171317-3234330, GSC 07023-00002, ESO-LV 357-0130, AM 0315-324, 6dFGS gJ031713.2-323433, SGC 031512-3245.5, PSCz Q03152-3245, HIPASS J0317-32, LEDA 12204, DUGRS 357-002, Gaia DR2 5054591056106568832, FCC B30
Радиальная скорость 4535[3]
Видимая звёздная величина 12,11[4]
Склонение −32° 34′ 33,318148662″[1]
Морфологический тип галактики Sc[4]
РУВИКИ.Медиа логотип Медиафайлаш РУВИКИ.Медиа чохь

NGC 1288 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь John Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[5].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ 1,0 1,1 Gaia Data Release 2 (инг.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ Vaucouleurs G. d., De V. A., Corwin J. R., Buta R. J., Paturel G., Fouque P. Third Reference Catalogue of Bright Galaxies, Version 9 (инг.) — New York City: Springer Science+Business Media, 1991.
  3. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  4. ↑ 4,0 4,1 SIMBAD Astronomical Database
  5. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 1288.