Чулацаман тӀегӀо

NGC 4444

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 4444
Склонение собственного движения −0,586 ± 0,913[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1836 шеран 15 март
Красное смещение 0,009677, 0,009723 ± 2,7E−5[2]
Созвездие Центавр[d]
Параллакс 2,307 ± 0,9176[1]
Изображение
Каталожный код NGC 4444, MCG-07-26-007, IRAS 12259-4259, ESO 268-10, PGC 41043, 2MASX J12283639-4315423, ESO-LV 268-0100, HIPASS J1228-43, 6dFGS gJ122836.4-431542, SGC 122555-4259.1, PSCz Q12259-4259, LEDA 41043, Gaia DR2 6145495741222750464
Видимая звёздная величина 12,2
Первооткрыватель или изобретатель Джон Гершель[d]
Морфологический тип галактики Sb[3]
Радиальная скорость 2915[4][5]
Прямое восхождение 12ч 28м 36,4187987113с[1]
Склонение −43° 15′ 42,154728221″[1]
Прямое восхождение собственного движения −1,657 ± 1,296[1]
РУВИКИ.Медиа логотип Медиафайлаш РУВИКИ.Медиа чохь

NGC 4444 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь John Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[6].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Gaia Data Release 2 (инг.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ Lauberts A., Valentijn E. A. The surface photometry catalogue of the ESO-Uppsala galaxies — 1989. — Т. -1. — С. 0.
  3. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  4. ↑ Lauberts A. The ESO/Uppsala Survey of the ESO(B) Atlas — 1982. — Т. -1. — С. 0–503.
  5. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  6. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 4444.