Чулацаман тӀегӀо

NGC 4250

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 4250
Созвездие Дракон[d]
Морфологический тип галактики SB0/Sa[1]
Прямое восхождение 12ч 17м 26,2144779215с[2]
Каталожный код NGC 4250, IRAS F12151+7104, PGC 39414, 2MASX J12172630+7048094, UGC 7329, IRAS 12150+7105, MCG+12-12-005, Z 335-9, Z 1215.1+7105, UZC J121726.2+704809, PSCz Q12150+7105, LEDA 39414, 1SXPS J121726.3+704806, Gaia DR2 1684002388375665792
Видимая звёздная величина 11,9
Дата открытия 1793 шеран 7 апрель
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Радиальная скорость 1997,6 ± 13,1[3]
Первооткрыватель или изобретатель Гершель, Уильям
Склонение +70° 48′ 9,003700854″[2]
Красное смещение 0,00673[4]

NGC 4250 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь William Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[5].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  2. ↑ 2,0 2,1 Gaia Data Release 2 (инг.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  3. ↑ Remco C. E. van den Bosch, Gebhardt K., Gültekin K., Yıldırım A., Walsh J. L. Hunting for supermassive black holes in nearby galaxies with the Hobby-Eberly telescope // (unknown type) — 2015. — Т. 218, вип. 1. — С. 10. — doi:10.1088/0067-0049/218/1/10 — arXiv:1502.00632
  4. ↑ Kochanek C. S., Pahre M. A., Falco E. E., Huchra J. P., Mader J., Jarrett T. H., Chester T., Schneider S. E. TheK‐Band Galaxy Luminosity Function (инг.) // The Astrophysical Journal / E. Vishniac — IOP Publishing, 2001. — Vol. 560, Iss. 2. — P. 566–579. — ISSN 0004-637X; 1538-4357 — doi:10.1086/322488 — arXiv:astro-ph/0011456
  5. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 4250.