Чулацаман тӀегӀо

NGC 4088

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 4088
Морфологический тип галактики SAB(rs)bc, Sc[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1788 шеран 9 март
Красное смещение 0,002524, 0,00262[2], 0,0032[3]
Созвездие ВорхI Вешин ВорхI Седа
Изображение
Каталожный код NGC 4088, UGC 7081, PGC 38302, Arp 18, IRAS F12030+5049, IRAS 12030+5049, MCG+09-20-089, SDSS J120536.34+503237.1, 7C 120302.60+504916.00, 6C 120302+504925, 6C 120302+504913, SDSS J120534.21+503221.8, PSCz Q12030+5049, UZC J120534.1+503223, Z 269-33, Z 1203.0+5050, NVSS J120535+503231, LEDA 38302, APG 18, 2MASX J12053418+5032205
Видимая звёздная величина 10,3
Первооткрыватель или изобретатель Гершель, Уильям
Родительское тело группа M109[d]
Радиальная скорость 746[4][5]
Прямое восхождение 12ч 05м 34,2188954517с[6]
Склонение +50° 32′ 21,031900467″[6]
Расстояние от Земли 14[5]
РУВИКИ.Медиа логотип Медиафайлаш РУВИКИ.Медиа чохь

NGC 4088 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь William Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[7].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ Ann H. B., Seo M., Ha D. K. A catalog of visually classified galaxies in the local (z ~ 0.01) universe // (unknown type) — 2015. — Т. 217, вип. 2. — С. 27. — doi:10.1088/0067-0049/217/2/27 — arXiv:1502.03545
  2. ↑ Prieto J. L., Stanek K. Z., Beacom J. F. Characterizing supernova progenitors via the metallicities of their host galaxies, from poor dwarfs to rich spirals (инг.) // (unknown type) — 2008. — Vol. 673. — P. 999–1008. — doi:10.1086/524654 — arXiv:0707.0690
  3. ↑ Weedman D. W. The most luminous starbursts in the Universe — 2008. — doi:10.1086/591123 — arXiv:0806.4101
  4. ↑ Springob C. M., Haynes M. P., Giovanelli R., Kent B. R. A Digital Archive of H i 21 Centimeter Line Spectra of Optically Targeted Galaxies // (unknown type) — 2005. — Т. 160, вип. 1. — С. 149–162. — doi:10.1086/431550 — arXiv:astro-ph/0505025
  5. ↑ 5,0 5,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  6. ↑ 6,0 6,1 Gaia Data Release 2 (инг.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  7. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 4088.