Чулацаман тӀегӀо

NGC 1249

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 1249
Склонение собственного движения −1,077 ± 1,351[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1834 шеран 5 декабрь
Красное смещение 0,003582 ± 2,0E−5[2]
Созвездие Часы[d]
Видимая звёздная величина 11,5
Изображение
Каталожный код NGC 1249, 2MASX J03100123-5320086, IRAS 03085-5331, ESO 155-6, IRAS F03085-5331, PGC 11836, HIPASS J0310-53, ESO-LV 155-0060, 6dFGS gJ031001.2-532009, SGC 030835-5331.4, PSCz Q03085-5331, 2MFGC 2584, LEDA 11836, APMBGC 155+075-083, Gaia DR2 4735271232765079680
Прямое восхождение 3ч 10м 1,2145058501с[1]
Первооткрыватель или изобретатель Джон Гершель[d]
Морфологический тип галактики SBc[3]
Радиальная скорость 1072[4]
Расстояние от Земли 15,07[4]
Склонение −53° 20′ 9,004529516″[1]
Прямое восхождение собственного движения 1,912 ± 1,185[1]
РУВИКИ.Медиа логотип Медиафайлаш РУВИКИ.Медиа чохь

NGC 1249 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь John Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[5].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Gaia Data Release 2 (инг.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ Vaucouleurs G. d., De V. A., Corwin J. R., Buta R. J., Paturel G., Fouque P. Third Reference Catalogue of Bright Galaxies, Version 9 (инг.) — New York City: Springer Science+Business Media, 1991.
  3. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  4. ↑ 4,0 4,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  5. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 1249.