Чулацаман тӀегӀо

NGC 1084

Мегавики чуьра гӀирс
NGC 1084
Морфологический тип галактики Sc, SAc[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1785 шеран 10 январь
Красное смещение 0,00467 ± 7,3E−5, 0,00436[2]
Созвездие Эридан[d]
Изображение
Видимая звёздная величина 10,73 ± 0,1[3]
Первооткрыватель или изобретатель Гершель, Уильям
Каталожный код NGC 1084, IRAS 02435-0747, 2MASX J02455992-0734431, MCG-01-08-007, IRAS F02435-0747, PGC 10464, GSC 05286-00420, 6dFGS gJ024559.9-073443, AGC 420244, HIPASS J0246-07, NVSS J024559-073440, PSCz Q02435-0747, SDSS J024559.90-073442.4, SDSS J024559.91-073442.5, LEDA 10464, [SLK2004] 342, [NKB95] N1084
Радиальная скорость 1406[4][5][…]
Прямое восхождение 2ч 45м 59,926с[6]
Склонение −7° 34′ 43,1″[6]
Расстояние от Земли 19,23[5]
РУВИКИ.Медиа логотип Медиафайлаш РУВИКИ.Медиа чохь

NGC 1084 — Дохкаллин а, седарчийн гуламийн а керла йукъара каталогехь йагарйина галактика.

Истори

И галактика дӀайиллинера шарахь William Herschel цӀе йолу Ингалсан астрономо, 47.5 см (18.7 дюйм) барам болу оптикан телескопан гӀоьнца[7].

Хьосташ

Билгалдахарш

  1. ↑ Ann H. B., Seo M., Ha D. K. A catalog of visually classified galaxies in the local (z ~ 0.01) universe // (unknown type) — 2015. — Т. 217, вип. 2. — С. 27. — doi:10.1088/0067-0049/217/2/27 — arXiv:1502.03545
  2. ↑ Prieto J. L., Stanek K. Z., Beacom J. F. Characterizing supernova progenitors via the metallicities of their host galaxies, from poor dwarfs to rich spirals (инг.) // (unknown type) — 2008. — Vol. 673. — P. 999–1008. — doi:10.1086/524654 — arXiv:0707.0690
  3. ↑ de Paz A. G., Boissier S., Madore B. F., Seibert M., Joe Y. H., Wyder T. K., Thilker D., Bianchi L., Soo‐Chang Rey, Barlow T. A. та ін. The GALEX Ultraviolet Atlas of Nearby Galaxies // (unknown type) — 2007. — Т. 173, вип. 2. — С. 185–255. — doi:10.1086/516636 — arXiv:astro-ph/0606440
  4. ↑ Crook A. C., Huchra J. P., Martimbeau N., Jarrett T., Macri L. M. Groups of Galaxies in the Two Micron All Sky Redshift Survey (инг.) // (unknown type) — 2007. — Vol. 655, Iss. 2. — P. 790–813. — doi:10.1086/510201 — arXiv:astro-ph/0610732
  5. ↑ 5,0 5,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  6. ↑ 6,0 6,1 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (инг.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  7. ↑ NGC/IC(бил-боцу.). NGC 1084.