Чулацаман тӀегӀо

(3936) Эльст

Мегавики чуьра гӀирс
(3936) Эльст
Средняя аномалия 78,93678[1]
Долгота восходящего узла 240,73043[1]
Эксцентриситет орбиты 0,13, 0,1288828[1]
Дата открытия 1977 шеран 16 октябрь[2]
Орбитальный период 3,78[1]
Названо в честь Эльст, Эрик Вальтер[d][1]
Абсолютная звёздная величина 13[1]
Большая полуось орбиты 2,4276402[1]
Аргумент перицентра 38,45133[1]
Место астрономического открытия Паломарская обсерватория[d][2]
Предыдущее по порядку (3935) Toatenmongakkai[3]
Перицентр 2,1147591[1]
Первооткрыватель или изобретатель Хаутен, Корнелис Йоханнес ван[d][3][2], Хаутен-Груневельд, Ингрид ван[d][3], Том Герельс[d][3]
Родительское тело Малх
Апоцентр 2,741[1]
Следующее по порядку (3937) Бретаньон[3]
Наклонение орбиты 5,64781[1]

(3936) Эльст (лат. Elst) — Маьлхан системехь астероидийн коьрта асанехь, Марсан а, Юпитеран а орбиташна йукъахь лаьтташ йолу астероид.

Истори

ДӀайиллина 1977 шеран 16 октябрехь К. Й. Ван Хаутен, цӀе йолу Ӏилманчо Паломар обсерваторехь. Йуьхьанца хилла цӀе «2321 T-3».

Хьосташ

  • Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Fifth Revised and Enlarged Edition. — B., Heidelberg, N. Y.: Springer, 2003. — 992 p. — ISBN 3-540-00238-3.
  • Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Springer Science & Business Media, 2012-06-10. — 1458 с. — ISBN 9783642297182
  • Chapman, C. R., Morrison, D., & Zellner, B. Surface properties of asteroids: A synthesis of polarimetry, radiometry, and spectrophotometry// Icarus : journal. — Elsevier, 1975. — Vol. 25. — P. 104—130.
  • Kerrod, Robin. Asteroids, Comets, and Meteors (билганза). — Lerner Publications Co., 2000. — ISBN 0585317631.

Билгалдахарш

Хьажоргаш

Хьажа иштта