Чулацаман тӀегӀо

(2995) Таратута

Мегавики чуьра гӀирс
(2995) Таратута
Средняя аномалия 356,48982[1]
Долгота восходящего узла 169,77117[1]
Эксцентриситет орбиты 0,1361431, 0,1351558[1]
Дата открытия 1978 шеран 31 август[2]
Орбитальный период 4,23[1]
Названо в честь Таратута, Евгения Александровна[d]
Абсолютная звёздная величина 12,2[1]
Перицентр 2,262329[1]
Аргумент перицентра 329,55875[1]
Место астрономического открытия Крымская астрофизическая обсерватория[d][2]
Предыдущее по порядку (2994) Флинн[3]
Большая полуось орбиты 2,6158803[1]
Первооткрыватель или изобретатель Черных, Николай Степанович[d][3][2]
Родительское тело Малх
Апоцентр 2,969[1]
Следующее по порядку (2996) Боуман[3]
Наклонение орбиты 14,83613[1]

(2995) Таратута (лат. Taratuta) — Маьлхан системехь астероидийн коьрта асанехь, Марсан а, Юпитеран а орбиташна йукъахь лаьтташ йолу астероид.

Истори

ДӀайиллина 1978 шеран 31 августехь Черных Н. С. цӀе йолу Ӏилманчо ГӀирма обсерваторехь. Йуьхьанца хилла цӀе «1978 QK».

Хьосташ

  • Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Fifth Revised and Enlarged Edition. — B., Heidelberg, N. Y.: Springer, 2003. — 992 p. — ISBN 3-540-00238-3.
  • Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Springer Science & Business Media, 2012-06-10. — 1458 с. — ISBN 9783642297182
  • Chapman, C. R., Morrison, D., & Zellner, B. Surface properties of asteroids: A synthesis of polarimetry, radiometry, and spectrophotometry// Icarus : journal. — Elsevier, 1975. — Vol. 25. — P. 104—130.
  • Kerrod, Robin. Asteroids, Comets, and Meteors (билганза). — Lerner Publications Co., 2000. — ISBN 0585317631.

Билгалдахарш

Хьажоргаш

Хьажа иштта